Co roku, od 1 do 4 maja, święto Sant'Efisio gromadzi wiernych, którzy w tradycyjnych strojach i barwach z całej Sardynii biorą udział w poruszającym i wspaniałym pochodu.
Jest to bardzo długa pielgrzymka, w której uczestniczą tysiące wiernych z całej wyspy, którzy maszerują pieszo, konno lub na tracas – wozach ciągnionych przez woły, przyozdobionych kwiatami i owocami.

OD 1652 ROKU
Jest to nie tylko największy przejaw religijnej, kulturalnej i tożsamościowej Sardynii: jest to przede wszystkim uroczysta obietnica złożona 11 lipca 1652 r. przez miasto swemu protektorowi.
Od tego czasu, każdej wiosny, przez ponad 360 lat, oddajemy mu cześć z głębokim oddaniem i szczerą wdzięcznością.

Życie świętego Efisio

Według tradycji, święty Efisio urodził się w Aelia Capitolina, rzymskiej kolonii w Jerozolimie, około 250 roku n.e. Osierocony przez ojca chrześcijanina, Cristofora, był wychowywany w pogaństwie przez swoją arystokratyczną matkę, Aleksandrę. Aleksandra wprowadziła syna na dwór w Antiochii, gdzie przebywał cesarz Dioklecjan, który wziął go pod swoją opiekę. Efisio zaciągnął się do pretorianów, został oficerem i został wysłany do Italii, aby wziąć udział w kampanii eksterminacji chrześcijan, uważanych za wrogów państwa i prawa rzymskiego.

Tutaj młody oficer doświadczył wydarzenia, które zmieniło bieg jego życia: maszerując na czele swojego oddziału w kierunku Neapolu (lub Brindisi), nagle oślepił go błysk światła. Wtedy usłyszał głos: „Jestem Chrystusem, którego prześladujesz”. Na dłoni jego prawej ręki odcisnął się krzyż.

Po tym niezwykłym wydarzeniu Efisio postanowił przyjąć wiarę chrześcijańską i przyjął chrzest w Gaecie. Następnie został przeniesiony na Sardynię, aby walczyć z Iliesi, zbuntowanym ludem zamieszkującym wnętrze wyspy: najpierw podjął służbę w Tharros, a następnie w dowództwie wojskowym w Norze. Pomimo antychrześcijańskich edyktów Dioklecjana, Efisio zaczął publicznie głosić Ewangelię i zgromadził grupę zwolenników. Ponadto napisał do cesarza, wzywając go do porzucenia fałszywych bogów i przyjęcia nowej religii. W tym celu został wezwany do Cagliari na spotkanie z gubernatorem Juliuszem, który nakazał mu powrót do szeregów.

Efisio stanowczo odmówił wyrzeczenia się wiary chrześcijańskiej, co zmusiło gubernatora do aresztowania go i uwięzienia w celi stworzonej w jaskini, w miejscu, gdzie obecnie stoi kościół pod jego wezwaniem w Stampace.

Tam został wychłostany, pobity, obnażony i spalony rozżarzonymi węglami. Jednak ani tortury, ani jego matka Aleksandra, wezwana przez dwór cesarski, nie zdołały go przekonać do wycofania się.

Nowy namiestnik, Flawian, nakazał spalić Efisio żywcem, dając przykład wszystkim chrześcijanom, ale płomienie stosu spadły na samych katów. Flawian nakazał następnie ściąć go mieczem, daleko od miasta, z obawy przed buntami w obronie męczennika. Wyrok wykonano na plaży w Norze 15 stycznia 286 roku (lub, według innych źródeł, w 303 roku).

Mówi się, że przed egzekucją Efisio sformułował następującą modlitwę:
Modlę się do Ciebie, Panie, abyś chronił miasto Cagliari przed najazdem wroga. Niech jego mieszkańcy porzucą kult bogów, odrzucą podstępy diabła i uznają Ciebie, Jezusa Chrystusa, naszego Pana, jako jedynego prawdziwego Boga.

Niech chorzy, którzy modlą się przy moim grobie, odzyskają zdrowie, a każdy, kto jest w niebezpieczeństwie na morzu lub narażony na ataki najeźdźców, dręczony głodem lub zarazą, po wezwaniu mnie, Twojego sługi, niech zostanie doprowadzony do bezpieczeństwa.”